Wie zijn die figuren,

die vanuit een dromerige gelatenheid

of stille verbazing de wereld inkijken?

Het vreemde, het mystieke,

het poëtische komen er steeds naar boven of

zijn zij een mengeling van droom en realiteit?

Indringende ogen die kijken

en dienen bekeken te worden.
Handen die krachtig zijn, zijn haast voelbaar…
Het gelaat wordt steeds meer uitvergroot,

soms weggeveegd in een wazigheid;

een geheim. 

Wordt hiermee ook het harde

expressionisme niet wat afgerond,

wat zachter, vrouwelijker, minder streng?

Kom eens zelf kijken en probeer door