|
Een varende gemeenschap
Het is niet alledaags dat alleen woorden onvoldoende zijn om een sfeer te vertalen. Het gebrek aan beschrijvende elementen zou kunnen een aanleiding zijn tot het creëren van een magisch gevoel.
Langzaam gaat het schip een slingerende sliert van wit schuim vooraf.
Dan eens verhuld in de nevelen van het verdampende fjordenwater, dan weer belicht door een oogverblindende juni zon, maar steeds één met de grillige kustlijn, altijd verbonden met de wispelturige oevers van slikken en schorren.
Noorwegen anders bekeken
Daar staat hij de reiziger - in een windluw plekje – ergens op dek en voelt zich verbonden met een fenomeen dat tijdens elke cyclus van het jaar, steeds weer. En deze betoverende schoonheid – schitterend in eenvoud - overweldigt de passant op deze vaartuigen.
Haven na haven, het ene klein, weer een ander desolaat en een derde in volle bedrijvigheid. De bedrijvigheid aan boord laat zich niet dicteren door de strikte regels van de bureaucratie maar veeleer door de gebeurtenissen en de handelingen op mensenmaat.
Hurtigruten…een sociaal gebeuren
Wanneer het schip een haven binnenvaart komt de ganse lokale gemeenschap naar buiten. Op het schip weet men familie, vrienden, collega’s of buren te ontmoeten. Een dagelijks weerkerend treffen. Bij een gezellige keuvel wordt bijgepraat, worden geschenken geruild en worden de laatste nieuwtjes doorgegeven. Pendelaars verlaten het vaartuig en hun plaats wordt ingenomen door mensen op weg naar weer een andere bestemming. Ondertussen worden levensnoodzakelijke dingen, gaande van gedroogde vis, motoronderdelen tot huishoudproducten, geladen en gelost. Niet iedereen wordt aangetrokken door deze belevenissen aan wal. Anderen blijven aan boord en lezen eindelijk dat boek dat thuis al maanden wachtte om eindelijk gelezen te worden. Eens het schip terug vertrokken keert het vredig leven terug. Opnieuw schuift het landschap voor het panoramisch dek voorbij.
Een reis van alle seizoenen
21 juni…Midzomernacht. Aan de dag komt geen einde. De biologische klok van de opvarenden gebiedt hen dat de tijd voor nachtrust is aangebroken maar hun lichaam komt in opstand. Zij voelen zich niet moe en blijven genieten van dit ongewoon natuurfenomeen. De flora op de oevers is tot uitbundige bloei gekomen. Later op het seizoen voelt de warmte van de zon – hier in het noorden - onverwacht hoog aan. Tijdens de herfst lijkt het groen in een laaiende vuurzee te veranderen. Alle tinten oker, bruin, rood, oranje, mauve verdringen zich om tot de kijker het meest te bekoren. En dan komt de winter. Ook in deze donkere periode van het jaar roept de plicht en varen hun dagelijks traject. Nu ook is dit een van de meest verbluffende reizen. In tegenstelling tot de lente komt de zon niet boven de horizon.
Maar de weerkaatsing van duizenden sterren – niet gehinderd door enig hinderlijke lichtpollutie – op de sneeuw en de verlichting van de havens en de dorpen op de bergflanken geven het geheel een – bijna hallucinant feeëriek beeld. Aangezien de Noorse kusten genieten van de warme golfstroom schrikken de vermeende temperaturen de reiziger niet af. Maart, april…de sneeuwgrens blijft stijgen en maakt plaats voor nieuwe planten en bloemen. De natuur herschikt zich. De cirkel wordt gesloten.
Hurtigruten…een levenshouding. |